**Η επιδιόρθωση οξέων αθλητικών τραυματισμών** είναι το πιο κοινό σενάριο εφαρμογής, με τη θεραπεία να διαρκεί συνήθως 2-4 εβδομάδες. Για οξείς τραυματισμούς όπως μυϊκές καταπονήσεις και μικρορήξεις τένοντα, ημερήσιες υποδόριες ενέσεις 250-500 ug για δύο εβδομάδες είναι αποτελεσματικές. Τα κλινικά δεδομένα δείχνουν ότι κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας θεραπείας, το επίπεδο των φλεγμονωδών κυτοκινών στο σημείο του τραυματισμού μπορεί να μειωθεί κατά 40%-50%, και η ταχύτητα αποκατάστασης είναι 30% ταχύτερη από τη φυσική ανάκαμψη. Επομένως, αυτή η μέθοδος είναι ιδιαίτερα κατάλληλη για αθλητές με οξείς τραυματισμούς κατά τη διάρκεια του αγώνα. Για πιο σοβαρούς τραυματισμούς (όπως οι τένοντες βαθμού ΙΙ), ο κύκλος θεραπείας μπορεί να παραταθεί σε τέσσερις εβδομάδες, αλλά η δόση θα πρέπει να μειωθεί στο μισό από την τρίτη εβδομάδα για να αποφευχθούν τοπικές αντιδράσεις.
Η θεραπεία χρόνιων τραυματισμών απαιτεί ένα πρόγραμμα θεραπείας 6-8 εβδομάδων, συμπληρωμένο με εκπαίδευση αποκατάστασης. Για χρόνιες παθήσεις, όπως μακροχρόνιες ρήξεις του στροφικού πετάλου και φθορά του χόνδρου του γόνατος, το BPC157 απαιτεί μεγαλύτερη πορεία ενεργοποίησης ινοβλαστών. Συνήθως, 500 ug χορηγούνται καθημερινά για τις πρώτες τέσσερις εβδομάδες, ακολουθούμενες από ενέσεις κάθε δεύτερη μέρα για τις επόμενες τέσσερις εβδομάδες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η προπόνηση αποκατάστασης χαμηλής έντασης (όπως οι ασκήσεις εύρους κίνησης στις αρθρώσεις) ενσωματώνεται για να επιτευχθούν τα διπλά αποτελέσματα «επισκευής και λειτουργικής αποκατάστασης». Μελέτες έχουν δείξει ότι αυτή η συνδυαστική θεραπεία «φάρμακα + αποκατάσταση» μπορεί να μειώσει το ποσοστό υποτροπής των χρόνιων τραυματισμών κατά 55%.
Στον τομέα της φυσικής κατάστασης, η προληπτική χρήση είναι η συντομότερη, συνήθως μόνο μία έως δύο εβδομάδες. Μερικοί ασκούμενοι υψηλής έντασης-παίρνουν 250 μικρογραμμάρια ημερησίως μία έως δύο εβδομάδες πριν από την περίοδο αιχμής της προπόνησής τους (όπως το τελικό σπριντ ενός αγώνα). Ο στόχος είναι να ενισχυθεί η αντοχή σε τραυματισμούς των τενόντων και των συνδέσμων και να μειωθεί η συσσώρευση μικρο-βλαβών που προκαλείται από την υπερβολική προπόνηση. Ωστόσο, επί του παρόντος λείπουν-μακροπρόθεσμα δεδομένα ασφάλειας για αυτήν τη μέθοδο και απαιτούν προσεκτική αξιολόγηση.
Αξίζει να σημειωθεί ότι επί του παρόντος δεν υπάρχει επίσημα συνιστώμενος κύκλος θεραπείας για το BPC157 και οι ατομικές διαφορές είναι σημαντικές: ασθενείς με βάρος άνω των 80 κιλών μπορεί να χρειαστεί να αυξήσουν τη δόση, ενώ ασθενείς με ευαισθησία στα πεπτιδικά φάρμακα ενδέχεται να δουν σημαντικά αποτελέσματα εντός μιας εβδομάδας. Οι ειδικοί αθλητικής αποκατάστασης τονίζουν ότι «ο σχεδιασμός του κύκλου θεραπείας θα πρέπει να ακολουθεί την αρχή της «διακοπής της φαρμακευτικής αγωγής μόλις επιτευχθεί ο στόχος αποκατάστασης». Η τυφλή παράταση του κύκλου θεραπείας όχι μόνο δεν θα φέρει πρόσθετα οφέλη αλλά μπορεί επίσης να αυξήσει τον κίνδυνο τοπικής ερυθρότητας και οιδήματος στο σημείο της ένεσης. Το σχέδιο θεραπείας πρέπει να προσαρμόζεται δυναμικά ανάλογα με την πρόοδο της αποκατάστασης του τραυματισμού».